1. Ամեն ինչ է «շտապ է»

• Երբ յուրաքանչյուր առաջադրանք ներկայացվում է շատ շտապ՝ ապա դա պարզապես խաթարված համակարգերի հետևանք է։
• Շարունակական շտապողականությունը հաճախ քողարկում է վատ պլանավորումը և անիրատեսական չափորոշիչները։

2. Դերը հստակ չէ, բայց չափանիշները աներևակայելի բարձր են

• Չկան հստակ սահմաններ, չկան հստակ լիազորություններ, սակայն ակնկալվում է, որ աշխատակիցը ինչ որ կերպ «պետք է ինքնուրույն ամեն ինչ պարզի»։
• Այդ անտեսանելի ճնշումը արագորեն կուտակվում է և լուռ բերում է մասնագիտական այրման:

3․ Հետադարձ կապը տրվում է միայն այն ժամանակ, երբ ինչ որ բան սխալ է գնում։

• Լռությունը հետադարձ կապ չի նշանակում։
• Երբ արձագանքը գալիս է միայն սխալների դեպքում, սովորելու գործընթացը վերածվում է անհանգստության և վախի՝ փոխարենը զարգացման։

4. Աշխատանքից հեռացողները ներկայացվում են որպես մեղավորներ

• Եթե նախկին աշխատողներին մշտապես նկարագրում են որպես «խնդրի աղբյուր», արժե ավելի ուշադիր դիտարկել իրավիճակը։
• Առողջ թիմերը վերլուծում են աշխատանքից ազատվելու ժամանակ իրականացված հարցազրույցները (exit interviews), դասեր քաղում և քայլեր ձեռնարկում, նրանք չեն փորձում վերաշարադրել պատմությունը։

5․ Սահմաններ դնելը հաճախ ընկալվում է որպես նվիրվածության պակաս։

• Երբ հանգստի, արձակուրդի կամ սահմանների անհրաժեշտությունը պետք է արդարացվի, աշխատասիրությունը վերածվում է դերակատարման։
• Իսկ իրական նվիրվածությունը չի պահանջում ամենօրյա ապացույց։

6. Որոշումները կայացվում են վերևում, հետևանքները՝ իջնում են ներքև։

Երբ որոշումները կայացնում է միայն ղեկավարները, իսկ արդյունքների պատասխանատվությունը չի կիսվում ամբողջ թիմով, հաշվետվողականությունը արագորեն խաթարվում է և դառնում անարդար։

7. Սխալները ընկալվում են որպես անձնային թերություններ։

• Որոշ կազմակերպություններում սխալները չեն դիտվում որպես զարգացման հնարավորություն, այլ որպես մարդու բնավորության գնահատում։
• Սա բարձր չափանիշների նշան չէ, այլ վախի մշակույթ է։

8․ Բարությունը անհետանում է ճնշման տակ։

• Կարևոր է նկատել, թե ինչպես են մարդիկ արձագանքում, երբ իրավիճակը լարվում է․ հենց այդ պահերին է երևում իրական մշակույթը։
• Հարգանքը ոչ թե ընտրություն է՝ այլ հիմք։



«Կարմիր դրոշները» անտեսելը չի նշանակում, որ վերջիններս կվերանան․ իրենք պարզապապես վերաճելու են ավելի մեծ խնդիրների։

Երբ մենք ժամանակին նկատում և արձագանքում ենք այս նախազգուշացնող նշաններին, մենք պաշտպանում ենք մեր մարդկանց և աշխատավայրի մշակույթի ընդհանուր առողջությունը։

Անվտանգ, հարգալից և թափանցիկ միջավայրը շքեղություն չէ․ այն կայուն հաջողության հիմքն է։