1․ Ի՞նչ սովորություններն էին ինձ օգտակար այս տարի, իսկ որոնք՝ խանգարող։

Առօրյա սովորույթների վրա անդրադառնալը օգնում է հասկանալ՝ ինչ՞ը նպաստեց մեր աճին, իսկ ինչ՞ը՝ խլեց էներգիան։ Հարկավոր է շարունակել այն սովորությունները, որոնք մեզ ուժեղացնում են, և գիտակցաբար հրաժարվել այն սովորություններից, որոնք մեզ չեն զարգացնում։

2․ Ապրե՞լ եմ արդյոք իմ արժեքներին համահունչ, թե՞ հաճախ զիջել եմ դրանք։

Արժեքները մեր որոշումների կողմնացույցն են։ Եթե նկատում ենք, որ հաճախ ենք զիջել մեր արժեքները, գուցե ժամանակն է վերանայել այն ընտրությունները և որոշումները, որ մենք կայացնում ենք և վերադառնալ այն ամենին, ինչը իսկապես կարևոր է մեզ համար 2026-ին։

3․ Ի՞նչ ռիսկերից խուսափեցի 2025-ին, և ի՞նչ հնարավորություններ բաց թողեցի այդ պատճառով։

Ռիսկից խուսափելը կարող է ապահով թվալ, բայց հաճախ նշանակում է՝ աճի հնարավորությունների կորուստ։ Հարցրեք ինքներդ ձեզ՝ արդյոք վախը կամ հարմարավետությունը հետ պահեցին մի բանից, ինչը կարող էր ընդլայնել մեր հորիզոնները։

4․ Ինչպե՞ս արձագանքեցի անսպասելի մարտահրավերներին, և դա ի՞նչ է ասում իմ տոկունության մասին։

Կյանքը հազվադեպ է ընթանում ըստ պլանի։ Հետ նայելով՝ ինչպես ենք հաղթահարել փորձությունները, կարող ենք հասկանալ՝ արդյոք պետք է զարգացնենք համբերություն, հարմարվողականություն կամ խնդիրների լուծման հմտություններ առաջիկա տարվա համար։

5․ Ո՞ւմ վրա էի կենտրոնացնում իմ ժամանակն ու էներգիան, և արդյո՞ք այդ հարաբերությունները օգնում և զարգացնում էին ինձ։

Հարաբերությունները ձևավորում են մեր էմոցիոնալ միջավայրը։ Վերլուծելով՝ արդյո՞ք մեր կապերը մեզ օգնում են, թե սպառում են, կարող ենք որոշել՝ որտեղ խորացնել կապերը, իսկ որտեղ՝ սահմաններ դնել 2026-ին։

6․ Ի՞նչ հմտություն կամ գիտելիք եմ անտեսել զարգացնել, որը կարող է մեծ տարբերություն ստեղծել հաջորդ տարի։

Երբեմն այն, ինչ բաժանում է մեզ մեր նպատակներից, ընդամենը մեկ հմտություն է։ Այդ բացը հիմա ճանաչելով՝ կարող ենք հստակ ուղղություն տալ մեր աճին 2026-ին։

7․ Ի՞նչ նոր բան իմացա իմ մասին այս տարի, որը զարմացրեց ինձ։

Աճը երբեմն անսպասելի է լինում, գուցե հայտնաբերեցինք տոկունություն, որի մասին չգիտեինք, կամ բացահայտեցինք մի նոր հմտություն։ Այս բացահայտումները ընդունելով՝ կարող ենք ավելի լավ ճանաչել ինքներս մեզ և այդ ինքնագիտակցությամբ շարժվել առաջ։

8․ Որտե՞ղ էի կենտրոնացնում իմ ուշադրության մեծ մասը, և արդյոք դա համընկնո՞ւմ էր իմ առաջնահերթությունների հետ։

Ուշադրությունը մեր ամենաթանկարժեք ռեսուրսն է։ Եթե նկատում ենք, որ այն հիմնականում ծախսվել է շեղումների կամ պարտավորությունների վրա, որոնք չեն ծառայել մեր նպատակներին, կարող ենք վերանայել և ավելի նպատակային ուղղել մեր ուշադրությունը 2026-ին։

9․ Ի՞նչ ազդեցություն եմ ուզում ունենալ ուրիշների վրա 2026-ին՝ իմ թիմում, ընտանիքում, համայնքում և դրանից դուրս։

Ի՞նչ ժառանգություն ենք ուզում թողնել՝ բարության, աճի կամ ոգեշնչման տեսքով։ Մտածենք՝ թե ի՞նչ ենք ուզում, որ մարդիկ հիշեն մեր մասին՝ մեր ներկայության, գործողությունների և ազդեցության միջոցով։

10․ Ի՞նչ երազանք եմ հետաձգել, և ի՞նչ փոքր քայլ կարող եմ անել դրա ուղղությամբ 2026-ին։

Շատերս ունենք վաղեմի երազանքներ՝ գիրք գրել, բիզնես սկսել, այցելել կարևոր վայրեր, բայց դրանք մշտապես հետաձգում ենք «հետո»-ի համար։ Երբ մենք անվանում ենք այդ երազանքը և որոշում թեկուզ մեկ փոքր, կոնկրետ քայլ՝ այն կյանքի կոչելու համար, այն դառնում է ոչ թե հեռավոր ցանկություն, այլ՝իրական նպատակ։

Պատկերացնեմ ինձ 2026-ի ավարտին՝ ի՞նչ պատմություն եմ ուզում պատմել այդ տարվա մասին։

Այս հարցը փոխում է մտածելակերպը՝ պասիվ ապրելակերպից դեպի նպատակային ձևավորում։

Երբ պատկերացնում ենք մեր ապագա պատմությունը, կարող ենք հակադարձել ընթացքը և կառուցել այն քայլերը, որոնք կօգնեն իրականացնել այդ պատկերը։

Այս մոտեցումը մշուշոտ հույսերը վերածում է հստակ մտադրությունների, օգնելով մեզ ամենօրյա գործողությունները համահունչ դարձնել այն ժառանգությանը, որը ցանկանում ենք ստեղծել։